Zelfklevende etiketten-zijn voornamelijk afhankelijk van de kleefeigenschappen van hun druk-gevoelige kleeflaag. De kleeflaag op de achterkant van het etiket is een speciaal polymeermateriaal dat bij kamertemperatuur kleverig is en onder lichte druk nauw contact kan maken met het oppervlak van een object, waardoor een onmiddellijke hechting ontstaat. Er zijn geen verwarming of oplosmiddelen nodig; de gebruiker brengt het label eenvoudigweg voorzichtig aan en het wordt stevig op het doeloppervlak bevestigd. Het adhesie-effect hangt ook af van intermoleculaire krachten. Er worden Van der Waals-krachten en bepaalde chemische bindingen gegenereerd tussen de drukgevoelige lijm en het te hechten oppervlak, wat resulteert in een stevige verbinding tussen de lijmlaag en het oppervlak. Deze hechting is voldoende om het gewicht van het etiket zelf te weerstaan, evenals de dagelijkse hantering en lichte wrijving, zonder het oppervlak te beschadigen of residu achter te laten bij verwijdering.
De formulering en structuur van de druk{0}}kleefstof bepalen de kleefkracht en het aanpassingsvermogen ervan. Permanente lijmen hebben een hoge hechting en zijn geschikt voor langdurige fixatie-; verwijderbare lijmen beschadigen het oppervlak niet wanneer ze worden afgepeld en zijn geschikt voor tijdelijke markering; herbruikbare lijmen kunnen meerdere keren worden aangebracht zonder de hechting te beïnvloeden. Door verschillende lijmlaagmaterialen te selecteren, kunnen labels zich aanpassen aan verschillende omgevingen en toepassingen, waardoor een stabiele en betrouwbare zelfklevende functionaliteit wordt bereikt.
